Byliny zimujące w pomieszczeniach.

Krzewy ozdobne, róże i byliny zimujące w gruncie zupełnie wystarczą do stworzenia pięknego ogrodu. Jednak miłośnicy roślin, którzy chcieliby bardziej urozmaicić swój ogród i posadzić w nim takie rośliny jak: dalie, pelargonie, begonie bulwiaste, heliotropy itp. Są to także byliny, ale dość kłopotliwe, gdyż ich kłącza, bulwy i cebule trzeba na zimę wykopać z ziemi, a wiosną posadzić na nowo. Niektóre z nich są bardzo dekoracyjne, warto więc się z nimi zapoznać.

Begonia bulwiasta wielkokwiatowa.

Duże kwiaty tej efektownej rośliny przypominają róże lub raczej kamelie. Znane są liczne odmiany o kwiatach pojedynczych lub pełnych; o płatkach gładkich, postrzępionych lub karbowanych, średnicy od 10 do 20 cm.
Kwiaty są w wielu przepięknych barwach i odcieniach - z wyjątkiem barwy niebieskiej.
Begonie nadają się zarówno na kwietniki jak i do skrzynek balkonowych. Dobrze rosną tylko w żyznej, wilgotnej glebie, również w miejscach zacienionych.
Jesienią części nadziemne rośliny ścinamy, wyjmujemy bulwy z ziemi i przechowujemy w pomieszczeniu np. w piwnicy, w kwietniu - maju bulwy sadzimy do ziemi, na rabatach co 25 cm.
Begonie bulwiastą możemy rozmnażać przez podział (pocięcie) dużych zdrowych bulw w ten sposób by na każdym kawałku pozostało jedno oczko, miejsce cięcia osuszyć, posypać popiołem drzewnym i posadzić.

Dalia.

 Dalia jest jedną z bardziej popularnych bylin sezonowych, jest bardzo efektowna i łatwa w uprawie. W ciągu ostatnich lat wyhodowano mnóstwo odmian tej byliny o przepięknych odcieniach i kombinacjach barwy czerwonej, różowej, żółtej i białej. Pod względem kształtu wśród dalii możemy wyodrębnić cztery grupy:
-dalie dekoracyjne o wielkich kwiatach i szerokich płatkach,
-dalie kaktusowe o płatkach zwiniętych w wąskie rurki,
-dalie pojedyncze, przeważnie są to odmiany niskie,
-dalie pomponowe o kształcie kwiatów przypominającym pompony.
Wysokie i średnio wysokie odmiany dalii najładniej prezentują się w dużych grupach na tle zieleni np. trawnika, żywopłotu lub pnączy.Niskie, karłowe dalie, najczęściej o kwiatach pojedynczych sadzimy na kwietnikach lub w skrzynkach na tarasie (skrzynki powinny być większe niż te, których używamy do uprawy roślin balkonowych). Dalie rosną dobrze na glebach żyznych w miejscach nasłonecznionych i osłoniętych od wiatru.
Odmiany wysokie sadzimy co 1m, średnio wysokie co 75cm, a karłowate co 50cm.
Bulwiaste korzenie dalii przechowujemy zima w pomieszczeniu suchym, ale niezbyt ciepłym, zasypane suchym torfem ogrodniczym. Na miejsce stałe wysadzamy w kwietniu.

Mieczyki.

Mieczyki są ozdoba naszych ogrodów i mieszkań ze względu na piękne ogromne kwiaty we wszystkich kolorach tęczy. Można z nich tworzyć grupy bylinowe lub posadzić na rabacie z przeznaczeniem na kwiat cięty. Żeby mieczyki cieszyły nas swym pięknem przez całe lato należy sadzić je partiami co dwa tygodnie od połowy kwietnia do połowy maja w dobrze nawiezionej, żyznej glebie i w słonecznym miejscu. Jeżeli miejsce przeznaczone pod uprawę mieczyków nie jest osłonięte od wiatru należy zastosować podpórki. Mieczyki sadzimy na głębokość 10-15cm.
Bulwy mieczyków pozostawiamy w ziemi do pierwszych przymrozków, następnie wykopujemy, usuwamy uszkodzone mrozem liście i rozkładamy bulwy w płaskich pojemnikach w przewiewnym miejscu, aby całkowicie obeschły. Gdy bulwki całkowicie obeschną, usuwamy starą, pomarszczoną bulwę, wykręcając ją delikatnie u podstawy młodej bulwy. Usuwamy zewnętrzne twarde łupiny, a następnie delikatnie odrywamy małe bulwy przybyszowe. Oczyszczone bulwy wkładamy do papierowych toreb, które umieszczamy w siatce i zawieszamy pod dachem, aby miały swobodny dostęp świeżego powietrza.

Pelargonie.

 Pelargonie znamy przede wszystkim jako rośliny używane do dekoracji balkonów. Najlepiej będą wyglądały w skrzynkach na tarasie, można też posadzić je na niewielkiej rabatce.
Najczęściej uprawiane są pelargonie rabatowe o okrągłych liściach z ciemnozieloną, brunatną lub żółtą smugą, biegnącą dookoła brzegów i dużych pojedynczych lub pełnych kulistych "bukietach" kwiatów barwy białej, różowej, kremowej lub czerwonej. Kwitną od maja do września.
Często uprawiane są też pelargonie bluszczolistne, o zwisających pędach i podobnych do bluszczu, sztywnych, lśniących liściach. Nadają się na tarasy.
Pelargonie wymagają żyznej gleby i słońca. Sadzimy je w odległości20-30cm.
Pelargonie powinny być zabrane z dworu przed pierwszymi mrozami. Pozostawiamy je do przezimowania w chłodnym, wolnym od mrozu miejscu. Rośliny przycinamy mniej więcej w połowie długości, liście usuwamy gdy staną się brązowe, wodę podajemy tylko w takich ilościach aby ziemia całkowicie nie wyschła. Wiosna gdy pojawią się pierwsze pędy stopniowo zwiększamy podlewanie. Pelargonie są bardzo wrażliwe na mróz, dlatego wystawiamy je na dwór, gdy jesteśmy całkowicie pewni, że niebezpieczeństwo mrozów minęło.

Heliotrop.

 Heliotrop jest rośliną o pięknym waniliowym zapachu, dorastającą do wysokości od25 do 50cm, bardzo wrażliwa na przymrozki, o małych delikatnych kwiatach koloru fioletowego lub ciemno błękitnego, zebranych w bukiety. Kwitnie od czerwca do jesieni. Wymaga stanowiska słonecznego. Wspaniale rośnie na każdej dobrze przepuszczalnej glebie. Roślina ta nadaje sie do obsadzania klombów, na miejsce stałe należy ją sadzić na końcu maja i na początku czerwca. Młodym rośliną należy kilkakrotnie uszczykiwać wierzchołki w celu lepszego rozkrzewienia.

Byliny skalne, wodne i nadwodne.

  Byliny skalne.

 Rośliny skalne pochodzą z różnych środowisk geograficznych, dlatego mają zróżnicowane wymagania glebowe, które warto uwzględnić w miarę możliwości .Dla większości roślin skalnych możemy przygotować mieszankę składającą się z ziemi darniowej, ziemi liściowej i piasku, wymieszanych w odpowiednich proporcjach. Do tak przygotowanej ziemi możemy dodać różne składniki potrzebne dla poszczególnych gatunków czy odmian roślin. Pod gatunki wymagające żyznej gleby dodajemy trochę dobrze rozłożonego obornika, pod rośliny wysokogórskie dodajemy piasku gruboziarnistego lub żwiru, a pod rośliny lubiące gleby alkaliczne dodajemy trochę gruzu wapiennego. Pod rośliny wymagające gleby próchniczej należy dodać torfu w ilości stanowiącej 1/3 mieszanki - torf zapobiega szybkiemu wysychaniu ziemi, czyni ją przewiewną oraz ułatwia zakorzenianie się roślin.Przygotowaną ziemią wypełniamy szczeliny między kamieniami skarp kwiatowych i murków oraz rabaty skalne, na które kładziemy 30-centymetrową warstwę tej ziemi.
Rozmnażanie bylin skalnych nie różni się od rozmnażania innych bylin; mnożymy je przez podział lub przez sadzonkowanie (szczegóły na stronie http://wspanialyogrod.blogspot.com/2013/02/byliny-rabatowe.html ).
Przystępując do sadzenia roślin między kamieniami wybieramy ze szczelin trochę ziemi, wkładamy ostrożnie roślinę, tak aby korzenie nie były zawinięte, przysypujemy ziemia i ugniatamy ją wokół rośliny.Ziemia w szczelinach powinna być dość wilgotna, gdyż obfite podlewaniu po posadzeniu roślin może spowodować jej wypłukanie.
Pielęgnowanie bylin skalnych również nie jest trudne. Wiosną każdego roku (najlepiej w kwietniu) przeglądamy skarpy, murki i rabaty sprawdzając, czy rośliny nie zostały na skutek mrozu wypchnięte ze szczelin. W razie potrzeby wciskamy je głębiej, a powstałe szczeliny wypełniamy ziemią. Wypchnięte kamienie również wciskamy na właściwe miejsce. Wiosną i latem rośliny podlewamy w miarę potrzeby, usuwamy chwasty i spulchniamy glebę. Rośliny wymagające nawożenia zasilamy rozkładając wokół nich kompost lub przefermentowany obornik, które mieszamy z ziemia. Byliny mniej odporne na mróz na zimę okrywamy torfem i gałązkami drzew iglastych. Okrycie to zdejmujemy w końcu marca lub w kwietniu.

Byliny wodne i nadwodne.

Prawie wszystkie rośliny wodne i bagienne lubią żyzna ziemię, którą przygotowuje się z równych części ziemi próchniczej, kompostu i gliny - zamiast kompostu można użyć przegniłego obornika. Dobrze wymieszaną ziemię rozkładamy 30-centymetrową warstwą na dnie lub brzegach zbiornika wodnego.
Grzybienie sadzimy w maju, gdy woda już się trochę ogrzeje. Rozmnażamy je przez podział kłączy, które dobrze się przyjmują i kwitną jeszcze w tym samym roku. Przed nałożeniem ziemi i posadzeniem roślin wodę ze zbiornika spuszczamy, a po posadzeniu zbiornik zalewamy ponownie. Jeżeli wody ze zbiornika nie możemy spuścić to rośliny sadzimy w kosze wiklinowe lub druciane, które wypełniamy ziemią i obciążamy kamieniami, aby mogły utrzymać się na dnie.
W podobny sposób sadzimy bulwy strzałki wodnej.
Na okres zimowy wodę ze zbiorników spuszczamy, a rośliny i dno okrywamy grubą, półmetrową warstwą liści i przykrywamy gałązkami drzew iglastych.
Rośliny nadwodne dzielimy i sadzimy we wrześniu. Pielęgnowanie tych roślin polega głównie na zapewnieniu stałej wilgotności gleby, co można osiągnąć przepełniając nieco zbiornik wodą. Pełnik, tawułka i irys nadwodny nie muszą być sadzone w ziemi bagiennej, ale ziemia, w której rosną, powinna być ciągle wilgotna.

Byliny rabatowe.

Byliny są roślinami wieloletnimi o niezdrewniałych łodygach. Większość z nich może zimować w gruncie, choć ich części nadziemne najczęściej marzną, to na wiosnę z zimujących kłączy, bulw, cebul czy korzeni wyrastają nowe. Byliny rosną na jednym miejscu przez kilka lat, dlatego gleba pod nie powinna być starannie uprawiona i dobrze nawieziona na głębokość około 40 cm.
Zanim posadzimy byliny dobrze jest narysować plan ich rozmieszczenia, biorąc pod uwagę ich wysokość, kształt, czas kwitnienia i kolor.Rośliny o żywych kolorach umieszczamy w środku rabaty i stopniowo przechodzimy do roślin o barwach pastelowych. Aby zachować równowagę między roślinami najlepiej sadzić je w grupach tego samego gatunku - od 5 do 7 bylin niskich oraz od 3 do 5 bylin wyższych.
W sprzedaży jest bardzo duży wybór bylin, ale jeżeli mamy już byliny w naszym ogrodzie możemy je rozmnażać sami. Najłatwiejszym sposobem rozmnażania bylin jest podział kłączy, karp korzeniowych czy bulw. Kępy roślin, które chcemy mnożyć przez podział, wykopujemy, otrząsamy z ziemi i rozrywamy rękami lub tępo zaostrzonym kołkiem na małe kępki. Należy przy tym zwrócić uwagę aby każda kępka miała co najmniej jeden dobrze wykształcony pączek. Jeżeli dzielone rośliny mają silnie splecione korzenie możemy przeciąć je ostrym nożem. Rany powstałe przy rozrywaniu roślin wygładzamy nożem i przesuszamy. Zazwyczaj z podziału jednej 3-4 letniej rośliny otrzymujemy od 5 do 10 młodych roślin. Byliny przez podział rozmnażamy w okresie ich przesadzania, tzn. w kwietniu wszystkie kwitnące latem i jesienią oraz w sierpniu i wrześniu wszystkie kwitnące wiosną.
Sadzenie bylin.
W wyznaczonym miejscu robimy dołek (jeżeli ziemia jest bardzo sucha wlewamy wodę), umieszczamy w nim roślinę i obsypujemy ziemią. Po posadzeniu ziemię wokół rośliny ugniatamy i podlewamy. Głębokość sadzenia bylin powinna być taka, aby szyjka korzeniowa znajdowała się 2-3 cm pod powierzchnią  ziemi. byliny rozrastają się szybko i szeroko można je sadzić w otoczkach z papy lub folii, aby nie zagłuszały sąsiednich roślin.
Większość bylin cebulowych rozmnażamy z cebulek przybyszowych wyrastających przy starych cebulach. Po wykopaniu cebul wybieramy młode cebulki i sadzimy je w żyzną, przepuszczalną ziemię. Najlepszym okresem na sadzenie młodych cebulek jest wrzesień. Głębokość sadzenia cebulek zależy od gatunku roślin.
Możemy też rozmnażać byliny przez sadzonkowanie, w ten sposób z jednej rośliny można uzyskać więcej młodych roślin niż przy dzieleniu. Sadzonkowanie jest jednak bardziej kłopotliwe, a rośliny uzyskane z sadzonek zakwitają później.
Sadzonki pobieramy z niezdrewniałych pędów, które ucinamy ostrym nożem pod liśćmi - każda sadzonka powinna mieć 3 liście. Do skrzynek, w których mają być umieszczone sadzonki, wsypujemy warstwę ziemi inspektowej lub liściowej z piaskiem, a na wierzch dajemy dwu centymetrową warstwę piasku i podlewamy. W tak przygotowane podłoże wkładamy sadzonki pionowo na głębokość 1 cm. Skrzynki z sadzonkami przykrywamy szybą, na którą w czasie silnego nasłonecznienia nakładamy papier i ustawiamy w ciepłym pomieszczeniu. Sadzonki i podłoże zraszamy w miarę potrzeby 3 - 4 razy dziennie. Po kilku dniach zdejmujemy szybę, a gdy sadzonki się ukorzenią wysadzamy je na rozsadnik. Jesienią rośliny wysadzamy na miejsce stałe. Sadzonki do ukorzeniania pobieramy przed kwitnieniem roślin.
Pielęgnowanie bylin w ogrodzie jest łatwe.Wczesną wiosną wygrabiamy z nich liście i resztki zimowego okrycia. Przez całe lato usuwamy chwasty, spulchniamy glebę i podlewamy w miarę potrzeby oraz usuwamy przekwitnięte kwiatostany. Byliny przefermentowanym obornikiem lub kompostem na wiosnę, latem zasilamy 2 razy mieszanką nawozów mineralnych w ilości 50 gram na 1 metr kwadratowy. Na jesieni po pierwszych przymrozkach wycinamy zeschnięte pędy i liście, a gatunki wrażliwe na mróz okrywamy słomą. Byliny posadzone jesienią okrywamy torfem i gałązkami świerku. Również byliny cebulowa dobrze jest po pierwszych przymrozkach okryć torfem ogrodniczym.
Aby byliny obficiej kwitły silnie rozkrzewionym rośliną obrywamy wierzchołki głównych łodyg, kiedy osiągną wysokość 15 - 20 cm. pobudza to roślinę do wytworzenia większej ilości pędów kwiatowych.

Zakładanie i pielęgnowanie trawników.

Najodpowiedniejszą porą zakładania trawników jest wiosna ( druga połowa kwietnia i pierwsza połowa maja) lub jesień ( cały sierpień do połowy września). Ponieważ trawnik zakłada się raz na wiele, wiele lat, gleba powinna być dość głęboko uprawiona i nawieziona aby trawa mogła rozwijać się równomiernie i bujnie, dlatego jesienią przekopujemy glebę z obornikiem lub kompostem dając go w ilości 30 - 50 kilogramów na 10 metrów kwadratowych powierzchni.
Na około trzy tygodnie przed planowanym wysiewem trawy ziemię należy przekopać, pobudzi to nasiona chwastów do wykiełkowania i umożliwi usunięcie ich za pomocą chemicznych środków chwastobójczych, podłoże zostanie spulchnione i uzyska strukturę umożliwiającą dostęp wody i powietrza. Z gleby musimy też usunąć wszystkie kamienie i korzenie chwastów wieloletnich takich jak: perz, oset, pokrzywa, szczaw polny, powój polny itp.
Powierzchnię przekopanej pod trawnik gleby przed siewem wyrównujemy grabiami i wałujemy lub ubijamy, aby przy chodzeniu nie tworzyły się zagłębienia. Podczas wałowania gleba nie osiada od razu równo - powstają zagłębienia i wzniesienia, należy więc je wyrównać grabiami i zwałować lub ubić po raz drugi.
Nasiona trawy siejemy ręcznie, rzutowo. Ilość nasion do obsiania 1 metra kwadratowego trawnika zależy od rodzaju wysiewanej trawy, np. nasiona kostrzewy (wieloletniej trawy rozłogowej ) są bardzo lekkie, toteż do obsiania 1 metra kwadratowego wystarczy 10 gramów, natomiast nasiona rejgrasu (życicy)są cięższe więc na 1 metr kwadratowy potrzeba ich od 30 do 50 gram. Dostępne są też w sprzedaży mieszanki nasion traw i wówczas używamy ilości nasion według zaleceń producenta. Aby nasiona były wysiane równomiernie należy całą porcję nasion podzielić na dwie równe części i rozrzucić je w dwóch prostopadłych do siebie kierunkach. Bezpośrednio po wysiewie należy nasiona lekko przykryć ziemią. Robimy to za pomocą grabi, którymi podrywamy wąskie pasemka ziemi, odwracając je w taki sposób, aby nasiona dostały się pod spód - zabieg ten nazywa się hakowaniem. Niedokładne przykrycie nasion ziemią powoduje nierównomierne kiełkowanie trawy. Przykryte nasiona lekko wałujemy lub ubijamy. Jeśli po wysiewie nasion nie ma deszczu, a ziemia jest sucha, trzeba trawnik systematycznie podlewać do czasu całkowitego zazielenienia. Kiedy młoda trawa osiągnie około 3 cm wysokości, zmiatamy dokładnie teren trawnika, aby usunąć wszystkie nieczystości. Ubijamy delikatnie trawę lekkim wałem, aby utwardzić grunt i pobudzić ukorzenianie i rozkrzewianie się trawy przez co trawnik stanie się bardziej gęsty.
Pielęgnowanie trawnika polega na koszeniu, pieleniu, nawożeniu i podlewaniu. Pierwszy raz kosimy gdy trawa wyrośnie na wysokość 7 - 10 cm, po czym cały trawnik dokładnie grabimy. Celem tego koszenia jest spowodowanie silniejszego rozkrzewienia się trawy, a więc wytworzenie zwartej darni; trawniki systematycznie koszone są równe, gęste i żywo zielone. Zasadniczo, w okresie silnego wzrostu, trawnik powinien być koszony co 8 - 10 dni, a od połowy lata co 15 - 20 dni. Przy częstym koszeniu ścięte listki trawy są tak krótkie, że nie trzeba ich nawet wygrabiać. Przy pierwszym koszeniu ostrza kosiarki ustawiamy na wysokość 3 - 4 cm, przy następnych koszeniach wysokość tę stopniowo obniżamy aż do wysokości typowej dla trawnika, czyli 2 - 3 cm.
Korzystne jest wałowanie trawnika po każdym koszeniu. Podczas koszenia giną też chwasty, ale wyłącznie jednoroczne. Chwasty trwale, takie jak mniszek czy oset, należy usuwać z korzeniami za pomocą długiego noża.
Trawniki wyparowują dużo wody, trzeba więc straty te wyrównywać przez częste podlewanie. Jest ono szczególnie ważne na glebach lekkich. Najlepsze do tego są deszczownie samoczynne nie wymagające stałej obsługi.
Na wygląd trawnika ma też wpływ nawożenie. Trawnik powinien być nawożony systematycznie, ponieważ częste koszenie wyjaławia glebę - im częściej kosimy tym obficiej powinniśmy nawozić. Trawnik zasilamy nawozami mineralnymi. Dobre wyniki daje mieszanka mikroelementów, którą rozsiewamy zwykle jesienią w ilości 50 - 60 gram na 10 metrów kwadratowych. Na wiosnę można stosować nawozy azotowe, np. saletrę w ilości20 gram na 10 metrów kwadratowych.
Wczesną jesienią niezbędne jest przeprowadzenie napowietrzania gleby trawnika. Zabieg ten jest szczególnie potrzebny glebom ciężkim, mało przepuszczalnym oraz zbitym przez intensywne użytkowanie. Przeprowadzamy go nakłuwając ziemię widłami w odstępach około10 cm, wbijając kolce wideł pionowo na głębokość około 10 cm. Po tym zabiegu należy glebę odżywić. Dobre efekty przyniesie rozrzucenie na powierzchni trawnika cienkiej warstwy ziemi próchniczej.
W lutym dobrze jest wysypać na trawnik wapno (nawet wtedy gdy jest śnieg), zapobiegnie to pojawianiu się mchu i trawa będzie lepiej rosła.
Najczęściej występującymi chorobami atakującymi przydomowe trawniki są:

 - plamistość czerwona, której objawem jest warstwa obumarłej trawy z nitkami czerwonych grzybów. Na czerwoną plamistość trawnik najbardziej narażony jest jesienią, po deszczu.
Aby zapobiec tej chorobie należy zapewnić rośliną dobry przepływ powietrza, a wiosną nawozić trawnik azotem.
                                                       

- pleśń śniegowa, na którą trawnik narażony jest o każdej porze roku, lecz najbardziej jesienią i zimą,głównie w okresie dużej wilgotności i po opadach śniegu. Objawami pleśni śniegowej są duże warstwy obumarłej trawy pokryte białymi, przypominającymi bawełnę strzępkami. Tak jak w przypadku czerwonej plamistości trawnik należy nawozić wiosną azotem.



Można też, zamiast idealnie wypielęgnowanego trawnika, mieć po prostu dziką łąkę, która stanie się miejscem zabaw dzieci i spotkań rodzinnych.Ściętą trawę wykorzystamy wówczas jako ściółkę rozkładając ją na ziemi wokół krzewów. Na takim trawniku pięknie wyglądają krokusy oraz narcyzy zapowiadające nadejście wiosny.

Różne efekty w Twoim ogrodzie

Można wprowadzić trochę egzotycznych efektów do swojego ogrodu koncentrując się na egzotycznie wyglądających roślinach, które są bardzo wytrzymałe na nasze warunki klimatyczne. Posadźmy je w doniczkach na patio lub na pochyłych powierzchniach ogrodu wysypanych suchym żwirem - pomoże nam to stworzyć iluzję ogrodu w ciepłym suchym klimacie .Odpowiednimi roślinami do stworzenia takiego egzotycznego efektu są:

Tęgacz - len nowozelandzki - phornium jest to bylina z rodziny, wyglądem przypominająca jukkę, kwitnie na przełomie lipca i sierpnia, kwiaty są bardzo okazałe, czerwone, silnie pachnące. Rozmnażamy przez podział dwu - trzyletnich kęp. Lubi glebę dobrze uprawioną, stanowisko słoneczne i wilgotne.Na zimę trzeba roślinę przenieść do cieplejszego pomieszczenia, gdyż nie jest wytrzymała na mrozy i w naszych warunkach nie przetrwa zimy.

Szorstkowiec - trachycapus najbardziej mrozoodporna palma, wytrzymuje mrozy nawet do 18 stopni Celsiusza, jednak krótkotrwałe, należy więc zabezpieczyć roślinę na zimę.
Jest odporna na zasolenie gleby i wiatr
Dorasta do około 10m. wysokości.
Młode palmy najlepiej przenieść na zimę do pomieszczeń.

 Agawa odmiana amerykańska jest największą wśród agaw. Tworzy rozetę z szarozielonych liści długości od 1 do 2 m.Młode liście stoją pionowo; starsze wyginają się w kształcie litery S Agawa kwitnie tylko raz w swoim życiu, po czym zamiera. Podczas kwitnienia ze środka rozety liściowej wyrasta pęd długości ok 10m zwieńczony kwiatostanem żółtych, rurkowatych, pachnących kwiatów.

Jukka jest bardzo cenioną rośliną ozdobną, uprawianą nie tylko ze względu na swój ładny pokrój, ale także ze względu na przepiękne, białe,obfite kwiatostany.
Wymaga stanowiska słonecznego, niezbyt żyznego, piaszczysto - próchniczego podłoża o niewielkiej wilgotności ( nawozić też należy bardzo umiarkowanie ).
Jest bardzo łatwa w uprawie i w pełni mrozoodporna; w naszym klimacie może być uprawiana w gruncie.






Jak widać wystarczy kilka dobrze dobranych roślin, które mogą stworzyć obraz odległych egzotycznych miejsc.

      Kamienie i żwir w ogrodzie.

Chociaż kamienie i skały są powszechnie stosowane w japońskich ogrodach to mogą one również być kluczowym elementem w tworzeniu ogrodu, który bardziej przypomina wyschnięte koryto rzeki w suchym regionie - ogrodu, który można znaleźć na skalistym pół-pustynnym obszarze.

Taki ogród wymaga minimalnego nakładu pracy, gdyż posadzimy tam rośliny odporne na suszę, co powinno bardzo ładnie wyglądać nawet w niezbyt suche lato. Tego typu ogrody są szczególnie polecane osobą o silnym poczuciu związku z naturą, a w mniejszym stopniu miłośnikom roślin, bo chociaż rośliny odgrywają tu bardzo istotna rolę, to możliwość zastosowania ich szerokiej gamy jest bardzo ograniczona.
Wybór takiego typu ogrodu jest praktyczny w przypadku bardzo ograniczonej przestrzeni. Można ustawić kilka dużych kamieni jako wzorcowe punkty, a rośliny mogą być posadzone swobodnie w grupach lub jako pojedyncze okazy. Nie trzeba wielu roślin aby stworzyć ogród w pół-pustynnym, skalistym stylu,gdyż ograniczona ich ilość oraz ciężki i silny krajobraz są cechami charakterystycznymi tego stylu.

Wysypanie naturalnych pochyłości terenu suchym żwirem i posadzenie na nich takich roślin jak: jukki, agawy czy palmy pomoże nam stworzyć iluzję ogrodu w ciepłym, suchym klimacie.

      Ogród śródziemnomorski

Iluzję ogrodu śródziemnomorskiego najłatwiej osiągnąć na miejskim podwórku lub w wąskim ogrodzie otoczonym murem - nie osiągniemy tego efektu jeżeli ogrodzenie będzie zbyt niskie i poza nim będziemy widzieli domy i ogrody sąsiadów.
Ściany i ogrodzenia najlepiej pomalować na biało lub na inny jasny kolor aby stworzyć wrażenie większej przestrzeni.Jeżeli w murze mamy wnęki, w których można umieścić rośliny, to dobrze jest zamontować tam półki, na doniczki z kwiatami.

Niedaleko patio można zainstalować niewielki zbiornik z roślinami wodnymi. Zastosowanie ogródka wodnego, murków kwiatowych, dużej ilości doniczek i skrzynek ozdobnych stworzy nam klimat ogrodu śródziemnomorskiego. Dla dopełnienia iluzji ustawmy tam meble ogrodowe i różne ozdoby.
Najładniej w takich ogrodach prezentują się takie rośliny jak:


Pelargonie - nazwa tych roślin pochodzi od greckiego słowa Pelargos, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy bocian. Pelargonie były bardzo popularne w XIX wieku, dziś uprawianych jest około 230 gatunków tych roślin, z których prawie wszystkie są mieszańcami powstałymi wciągu wielu dziesięcioleci. Są roślinami miłującymi słońce, niestety zimy w naszym klimacie muszą spędzać w pomieszczeniu. Kwitną całe lato.
W dzisiejszych czasach coraz większą popularnością cieszą się pelargonie o pachnących liściach - nie mają wprawdzie urzekających pięknem kwiatów, ale ich atrakcję stanowią pachnące, koronkowe liście.

Oleandry - roślina lubiąca dużo światła i stanowiska słonecznego, gdyż w przeciwnym razie nie zakwitnie, gleby gliniastej, obfitego podlewania i przewiewnego miejsca. Źle znosi przesadzanie. Kwitnie od maja do września. W naszym klimacie musi zimować w pomieszczeniach.

UWAGA - OLEANDER JEST ROŚLINĄ TRUJĄCĄ !!!

 

Bugenwilla - roślina pnąca i płożąca, bardzo ceniona ze względu na obfite kwitnienie. Potrzebuje gleby żyznej, próchniczej, ciągle wilgotnej - jednak przy nadmiarze wilgoci gubi liście i więdnie. Obficiej kwitnie posadzona w niezbyt dużych, przyciasnych doniczkach. do momentu zakwitnięcia bugenwillę zraszamy, a później aby zapewnić roślinie odpowiednią wilgotność wstawiamy doniczkę do pojemnika z mokrym torfem, piaskiem lub keramzytem. Na zimę wstawiamy do pomieszczenia. Bugenwilla jest rośliną trudną w uprawie.

Bieluń, Datura.
Jest to rodzaj byliny lub małego drzewka charakteryzujący się dużymi, lejkowatymi kwiatami Bieluń lubi stanowisko słoneczne i obfite podlewanie - w suche, upalne, letnie dni nawet kilka razy dziennie. Nie jest odporny na mróz i na zimę musimy go zabrać do pomieszczenia o temperaturze 13-14st.C, jednak przedtem większe rośliny należy przyciąć.

Barwy jesieni - galeria zdjęć